*เขาว่าแปลกนะพระเจ้าสร้างมนุษย์มาให้มี รัก โลภ โกรธ หลง ที่คอยทำให้เราไม่ดี
รักทำให้ขาดเหตุผล โลภทำให้ขาดปัญญา โกรธทำให้ขาดสติ หลงทำให้ขาดกำลัง แต่พอแก่ตัวลงเรารู้ว่ามันเป๋นอันตรายแต่เพื่อความสำเร็จอันไร้ค่า ก็จะอ้างกับคนอื่นว่า มันจำเป็น มนุษย์นั้น มีแค่ปัจจัย 4 ก็มีความสุขแล้ว ไม่มีใครเคยบอกว่า รวย มีงานดีๆทำ มีเมียสวย มีลูกที่ขยัน แล้วจะประสบความสำเร็จสักหน่อย มีแต่ทำความดีที่จะประสบความสำเร็จทางด้านจิตใจ เรารู้ว่าเงินมันเป็นสิ่งจำเป็นแต่ว่าเงินก็ไม่ใช่ของมีค่าที่สุดที่เรามี บางสิ่งอาจซื้อไม่ได้หรือพอรู้อีกทีก็สายเกินไปเสียแล้ว
  เงินตราเป็นซื่อนำแห่งความโลภเพราะเหตุว่ามีเงินแวก็อยากมีมากขึ้น อยากเด่นมากขึ้น แต่กลับมีทุกข์ทำไมเป็นอย่างนั้นก็เพราะความโลภตัวเดียวทำให้ คนดีกลายเป็นคนโลภได้    ผมนะอิจฉาคนชนบทใครไม่เคยไปก็ไปดูซะลาวก็ได้เขาไม่เคยต้องการเงินเขาใช้น้ำใจแทนเงินสิ่งที่ผมอิจฉาคือรอยยิ้มแม้ลำบากกายแต่จิตใจเขาเปรียบด้วยความสุขไม่เห็นต้องเดือดเนื้อร้อนใจเช่นไร แต่มนุษย์กรุงเทพอย่างเราเสพวัตถุจนเลิกยากแล้ว ลองคิดดูว่าถ้าไม่ซื้อจะตายไหมไอ้กระเป๋าจระเข้อะหัดซื้อกระเป๋าผ้าลายสวยบ้าง

บางคนบอกว่ามันไม่ทันสมัย มันไม่เก๋เลย แต่ขอถามซักคำนึงเถอะคำว่าเท้ห์คืออะไรไอ้ที่ซื้อกระเป๋าแพงๆแล้วเท่หษทุกคนจะมองดูด้วยความอิจฉาหรอ เราว่าเขาหัวเราะเยาะในความโง่ที่ไม่มีที่สิ้นสุดมากกว่าพอพังแล้วก็ได้แต่ร้องไห้ ความเท่ห์มันอยู่ที่ใจสร้างให้เพื่อนยอมรับและคล้อยตามมากกว่า ถ้าอยากใส่เสื้อเท่ห์ทำไทไท่หาตัวละ99บาทมาแต่งเองละ

*******สุดท้ายนี้จอให้เพื่อนทุกคนคิดว่าที่ผมพูดมาจริงไหมแล้วลองกลับมาดูว่าจะแก้อย่างไร*****